Middenvelder en voormalig aanvoerder van Feyenoord kondigt zijn emotionele vertrek aan – Het einde van een tijdperk in De Kuip…
Rotterdam heeft afscheid genomen van een van zijn meest geliefde zonen. Orkun Kökçü, de elegante middenvelder en voormalig aanvoerder van Feyenoord, heeft officieel zijn vertrek aangekondigd. Met die woorden sloot hij een hoofdstuk af dat diep in het hart van De Kuip gegrift staat. Het nieuws kwam niet als een complete verrassing, maar de impact ervan was des te groter: Feyenoord verliest niet alleen een sleutelspeler, maar ook een leider, een symbool van ambitie en doorzettingsvermogen.
Kökçü’s verhaal bij Feyenoord leest als een moderne voetballegende. Op jonge leeftijd stroomde hij door vanuit de jeugdopleiding, waar zijn uitzonderlijke techniek en spelinzicht al snel opvielen. Hij combineerde finesse met strijdlust, creativiteit met verantwoordelijkheid. Seizoen na seizoen groeide hij uit tot het kloppend hart van het elftal—de man die het tempo bepaalde, lijnen uitzette en zijn ploeggenoten beter liet spelen.
De kroon op zijn werk kwam toen hij de aanvoerdersband mocht dragen. In die rol bloeide Kökçü volledig open. Hij nam het team bij de hand in moeilijke momenten, sprak zich uit wanneer het nodig was en liet op het veld zijn voeten spreken. Zijn leiderschap was geen schreeuwend gezag, maar een rustige overtuiging—een voorbeeldfunctie die paste bij zijn karakter. Onder zijn aanvoering beleefde Feyenoord een periode van sportieve stabiliteit en succes, met memorabele avonden in binnen- en buitenland.
De aankondiging van zijn vertrek ging gepaard met emoties. In zijn boodschap sprak Kökçü over dankbaarheid: voor de club die hem vormde, voor de supporters die hem onvoorwaardelijk steunden, en voor de stad die hem omarmde als een van hen. “Feyenoord zit voor altijd in mijn hart,” liet hij weten—woorden die bij veel fans een snaar raakten. Het afscheid voelde als het loslaten van een familielid, iemand die De Kuip begreep en belichaamde.
Sportief gezien laat Kökçü een leegte achter. Zijn passing, schot van afstand en spelintelligentie waren cruciaal in het spel van Feyenoord. Maar misschien nog belangrijker was zijn mentaliteit: altijd vooruit, altijd hongerig naar verbetering. Trainers prezen zijn professionaliteit; medespelers spraken over zijn betrouwbaarheid. Voor jonge spelers was hij een gids, voor ervaren krachten een bondgenoot.
Toch is zijn vertrek ook een logisch volgende stap. Na jaren van groei, verantwoordelijkheid en prestaties was de tijd rijp voor een nieuw avontuur, een groter podium waarop hij zijn kwaliteiten verder kan etaleren. Feyenoord staat bekend als een club die talent ontwikkelt en laat doorstromen, en Kökçü is het nieuwste bewijs van die filosofie. Zijn transfer markeert zowel het einde van een tijdperk als het begin van een nieuw hoofdstuk—voor speler én club.
Voor de supporters blijft de trots. Trots op een speler die uitgroeide tot aanvoerder, die successen vierde in het rood-wit en die altijd respect toonde voor het shirt. De Kuip zal zijn naam blijven zingen, niet uit gemis alleen, maar uit waardering. Want sommige spelers vertrekken, maar hun nalatenschap blijft.
Met Orkun Kökçü verliest Feyenoord een leider, maar wint het een blijvende herinnering. Zijn reis gaat verder, zijn verhaal in Rotterdam is voltooid—en wat een verhaal was het.
About the Author
