TRANEN AAN DE MAAS: FEYENOORD VERLIEST EEN STRIJDER — ROTTERDAM STAAT STIL BIJ HET OVERLIJDEN VAN VOORMALIG FEYENOORDER PASCAL BOSSCHAART
Rotterdam werd vanochtend wakker in stilte. Geen scheepshoorns op de Maas, geen gejuich in De Kuip, geen haast op Zuid. Het nieuws sloeg in als een mokerslag: Pascal Bosschaart, voormalig Feyenoorder, clubman, strijder, is overleden. Een man die nooit de spotlights zocht, maar altijd het vuur droeg. Een man van de club. Een man van de stad.
De vlaggen rond De Kuip hingen halfstok. Supporters verzamelden zich spontaan bij het stadion. Bloemen, sjaals, kaarsen. Jong en oud. Sommigen huilden openlijk, anderen staarden zwijgend naar het gras waar Bosschaart ooit zijn longen uit zijn lijf liep voor het rood-wit.
Een stille held van Zuid
Pascal Bosschaart was nooit de man van grote woorden. Hij was de man van tackles, meters maken, vuile werk doen zodat anderen konden schitteren. In een club die helden voortbrengt, was hij er één van een ander soort: betrouwbaar, loyaal, onverzettelijk.
Toen hij het Feyenoord-shirt droeg, wist je wat je kreeg. Geen theater. Geen excuses. Alleen strijd. Voor de club. Voor het shirt. Voor Rotterdam.
“Hij speelde zoals Rotterdam ademt,” zei een oude supporter bij het stadion. “Hard, eerlijk en met hart.”
De Kuip huilt
Binnen de muren van De Kuip leek de tijd even stil te staan. Medewerkers liepen met betraande ogen. In de spelerstunnel brandden kaarsen. Op het scorebord verscheen één zin:
“Rust zacht, Pascal. Voor altijd Feyenoord.”
Oud-teamgenoten spraken over een man die altijd klaarstond. In de kleedkamer. Op het trainingsveld. Daarbuiten. Een mentor voor jongeren, een voorbeeld zonder pretenties.
Reacties uit de voetbalwereld
Van Rotterdam tot ver daarbuiten stroomden reacties binnen. Trainers, oud-spelers, supportersclubs. Iedereen sprak over dezelfde dingen: zijn karakter, zijn nederigheid, zijn liefde voor het spel.
Een oud-trainer verwoordde het treffend:
“Je kunt prijzen winnen zonder Bosschaart. Maar je wint geen ziel zonder zulke spelers.”
Een leven na het voetbal, maar nooit los van Feyenoord
Ook na zijn actieve carrière bleef Bosschaart verbonden met de club en het voetbal. Niet schreeuwerig. Niet op de voorgrond. Maar altijd aanwezig. Altijd betrokken. Altijd Feyenoord.
Zijn overlijden voelt daarom niet alleen als het verlies van een oud-speler, maar als het verlies van een stukje club-DNA.
Rotterdam rouwt, maar vergeet niet
Langs de Maas stonden mensen stil. Op bruggen, in cafés, in woonkamers. Feyenoord-fans droegen zwart. Radiozenders draaiden rustige muziek. Gesprekken gingen zachter dan normaal.
Maar tussen de tranen klonk ook trots. Trots dat zo’n man het shirt heeft gedragen. Trots dat Feyenoord spelers voortbrengt die meer zijn dan voetballers.
Voor altijd één van ons
Pascal Bosschaart zal niet herinnerd worden om statistieken of krantenkoppen. Hij zal herinnerd worden om iets groters: betekenis.
Betekenis voor een club. Voor een stad. Voor een generatie supporters die begreep dat voetbal soms niet draait om winnen, maar om alles geven.
De Maas stroomt door. De stad ademt weer. Maar ergens, diep in het hart van Rotterdam-Zuid, blijft het even stil.
Rust zacht, strijder.
Voor altijd in rood en wit.
Voor altijd Feyenoord.
About the Author
