Shokkende en emotionele: TRANEN AAN DE MAAS: DE KUIP VERLIEST EEN STRIJDER — ROTTERDAM STAAT STIL BIJ HET OVERLIJDEN VAN VOORMALIG…
Langs de Maas hangt een stilte die zwaarder voelt dan normaal. De stad Rotterdam, altijd rauw, altijd in beweging, lijkt even te zijn stilgezet. In cafés rondom De Kuip wordt zachter gesproken, op pleinen blijven mensen staan, en in huiskamers worden oude beelden opnieuw bekeken. Feyenoord heeft afscheid moeten nemen van een van zijn strijders, een man die niet alleen langs de lijn stond, maar ook diep in het hart van de club leefde. Het nieuws sloeg in als een mokerslag en bracht een golf van emotie teweeg bij supporters van alle generaties.
Feyenoord is meer dan een voetbalclub. Het is een gevoel, een belofte van strijdlust en saamhorigheid. Wanneer een boegbeeld wegvalt, raakt dat niet alleen de sportieve geschiedenis, maar ook het collectieve geheugen van de stad. Oude supporters herinneren zich stemverheffingen vanaf de bank, jonge fans leren via verhalen wat het betekent om “Feyenoorder” te zijn. Dit verlies voelt als het doven van een vuur dat decennialang brandde.
Op sociale media stromen de berichten binnen: foto’s van vroeger, anekdotes uit kleedkamers, citaten die symbool staan voor een mentaliteit die Rotterdam groot heeft gemaakt. De Kuip zelf, dat betonnen heiligdom, lijkt te rouwen. Alsof de tribunes weten dat er iemand is heengegaan die het stadion begreep, die wist wat het betekende om voor dit shirt te staan — in weer en wind, tegen elke vorm van tegenslag.
Vanaf dit moment kan de naam niet ongenoemd blijven: Wim Jansen. Met zijn overlijden verliest Feyenoord een man die symbool stond voor eenvoud, toewijding en een onwrikbaar geloof in de kracht van het team. Als voormalig trainer én clubicoon belichaamde hij alles wat Rotterdam in zichzelf herkent: nuchter, hardwerkend en altijd loyaal aan de mensen om hem heen.
Wim Jansen was geen man van grote woorden. Zijn kracht lag in daden, in het vertrouwen dat hij schonk aan spelers, en in de rust die hij bracht op momenten van chaos. Als trainer wist hij precies wanneer hij moest ingrijpen en wanneer hij moest loslaten. Zijn aanpak was doordrenkt van ervaring, niet alleen als coach, maar ook als iemand die de club van binnenuit kende.
Voor velen blijft hij onlosmakelijk verbonden aan de successen die Feyenoord in moeilijke tijden weer op de kaart zetten. Niet door glitter en glamour, maar door discipline en geloof in het collectief. Spelers die onder Wim Jansen werkten, spreken vaak over zijn menselijke benadering. Hij keek verder dan statistieken; hij zag de mens achter de voetballer.
Rotterdam herkent zich in dat mensbeeld. De stad houdt niet van opsmuk, maar van eerlijkheid. Wim Jansen paste naadloos in dat plaatje. Hij kon streng zijn wanneer nodig, maar altijd rechtvaardig. Dat maakte hem geliefd — niet alleen binnen de clubmuren, maar ook ver daarbuiten. Zijn invloed reikte verder dan de lijnen van het veld.
In De Kuip werden kaarsen aangestoken en sjaals neergelegd. Jong en oud stonden zij aan zij, verbonden door hetzelfde verdriet. Voor sommigen was Wim Jansen de trainer uit hun jeugd, voor anderen een naam uit verhalen van vaders en grootvaders. Maar voor iedereen was hij een deel van Feyenoord, een hoofdstuk dat nu definitief is afgesloten.
Oud-spelers spraken vol respect over de manier waarop hij hen begeleidde. “Hij geloofde in mij toen ik dat zelf nog niet deed,” klonk het in meerdere reacties. Dat vertrouwen, zo zeggen ze, was vaak het verschil tussen breken en doorgroeien. Wim Jansen wist dat voetbal niet alleen om winnen gaat, maar ook om vormen, om mensen sterker maken.
De club Feyenoord bracht een ingetogen maar krachtige verklaring uit, waarin zijn betekenis werd benadrukt. Geen overdreven woorden, maar een eerbetoon dat paste bij de man zelf. Supporters lazen het met tranen in de ogen, wetend dat sommige figuren nooit vervangen kunnen worden.
Wat blijft, zijn de herinneringen. Beelden van een trainer die langs de lijn staat, handen in de zakken, ogen scherp gericht op het spel. Momenten van vreugde, maar ook van teleurstelling — altijd gedragen met waardigheid. Wim Jansen leerde Feyenoord dat verliezen geen schande is, zolang je maar blijft vechten.
In de stad wordt gesproken over een passend eerbetoon. Een minuut stilte, een spandoek, misschien zelfs een blijvend monument. Wat de vorm ook zal zijn, de gedachte erachter is duidelijk: deze man mag nooit vergeten worden. Zijn naam zal blijven klinken in gesprekken, in liederen, en in de verhalen die van generatie op generatie worden doorgegeven.
Voor Feyenoord betekent dit verlies ook een moment van reflectie. Wat maakt een club groot? Zijn het alleen prijzen, of juist de mensen die hun ziel erin leggen? In het leven en werk van Wim Jansen ligt het antwoord besloten. Grootheid zit in trouw, in bescheidenheid, en in het vermogen om anderen beter te maken.
Wanneer de lichten in De Kuip weer aangaan en het spel wordt hervat, zal zijn geest voelbaar blijven. In elke tackle, in elke aanmoediging vanaf de tribune, in elke jonge speler die leert wat het betekent om voor Feyenoord te spelen. Wim Jansen is misschien niet meer fysiek aanwezig, maar zijn nalatenschap leeft voort.
Rotterdam huilt, maar staat ook recht. Dat is wat hij zelf zou hebben gewild. Met opgeheven hoofd, met respect voor het verleden en vertrouwen in de toekomst. De tranen aan de Maas vertellen het verhaal van een stad en een club die een strijder hebben verloren — maar ook van een erfenis die nooit zal verdwijnen.
About the Author
